beeldmijmering – lotsverbondenheid

Er was eens een klein wezen ‘mens’ op een planeet die ‘aarde’ heette, een wezen dat alleen bij massale armoede, massaal onrecht, bij oorlogen of bij een pandemie een ogenblik besefte dat hij een klein nietig wezen was.

Te vaak vergat hij zijn simpele condition humaine, zijn alledaagse struikeltocht tussen geboorte en dood. Zijn enige hoop was elke ochtend  het fragiele gevoel van lotsverbondenheid met al die andere kleine menselijke wezens.

Niet over een plots opduikende pandemie, maar over de alledaagse struikeltocht, schrijft literatuur. Over de condition humaine, tekent kunst.